از

مجله راه رشد: روزی سقراط حکیم مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر بود. علت ناراحتی اش را پرسید. شخص پاسخ داد. در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم سلام کردم جواب نداد و با بی اعتنایی و خود خواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی ناراحت شدم .
سقراط گفت چرا رنجیدی؟
مرد با تعجب گفت:خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است. سقراط پرسید اگر در راه کسی را میدیدی که به زمین افتاده و از درد به خود می پیچد آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟
مرد گفت :مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم .آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود.
سقراط پرسید:به جای دلخوری په احساسی می یافتی و چه می کردی ؟
مرد جواب داد:احساس دلسوزی و شفقت و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم
سقراط گفت:همه این کارها را به خاطر آن می کردی که او را بیمار می دانستی؟
و آیا کسی که رفتارش نادرست است ، روانش بیمار نیست؟
اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود بیماری فکری و روان نامش غفلت است و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند .
پس از دست هیچ کس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده .
بدان که هروقت کسی بدی می کند در آن لحظه بیمار است.